شیعه در ایام شهادت امام حسین(ع) گریه و عزاداری می كند تا بدین وسیله:
1: به سنت رسول خدا(ص) و سیره ائمه تمسك نموده باشد.
2: عشق و ارادت خویش را به خاندان رسالت ابراز دارد.
3: درسهای نهضت عاشورا و اهداف امام حسین(ع) را تبیین نماید.
4: از شهدا و مجاهدانی كه برای احیای اسلام از جان خویش دریغ نكردند تقدیر نماید.
5: زمینه تبلیغ دین و بیان احكام اسلامی را فراهم کند.
6- یاد و تاریخ پرشكوه نهضت حسینی، را زنده نگاه دارد.
7- الهام بخش روح انقلابی و ستم ستیزی باشد.
8- پیوند عمیق عاطفی بین امت و الگوهای راستین برقرار نماید.
9- پالایش روح و تزكیه نفس، را با اتصال به پاکان تامین کند.
10- در مقابل ظلم ظالم ساکت ننشته باشد.
[1]. طبقات ابن سعد، ترجمه حمزه.
[2]. استیعاب و اسدالغابه، ترجمه جعفربن ابیطالب.
[3]. صحیح بخاری، كتاب الخبائز، باب قول النبی(ص) «انابك لمحزونون».
[4]. صحیح مسلم، ج 2، ص 1(ع)(ص)، كتاب الخبائز، باب (ص)(س)، حدیث 108.
[5]. مقتل خوارزمی، ج 1، ص (ع)8.
[6]. الجامع الصحیح، ج (س)1، ص (س)19.
[7]. المجمع الزواید، ج 9، ص 188.
[8]. مناقب، شهر آشوب، ج 4، ص 5(ص)1.
[9]. كامل الزیادات، ص 4(ع)1؛ امالی صدوق و رجال كشی.
[10]. وسایل الشیعه، ج 2، ص 924.
[11]. مسند امام رضا(ع)/ج2ص27.
[12]. سوره شوری، آیه (س)23.